door Wilma Nijsink
studieloopbaanbegeleider SAM-studenten

Drie jaar geleden startte ik met de SAM-studenten uit PABO-1 intervisie in Rijssen. Ik wist dat dit D.V. 3 jaren zou duren. Spannend, hoe houd ik het leerzaam? Hoe houd ik het uitdagend? Hoe vullen we het 3 jaar lang zinvol, zonder dat het eentonig wordt? Een uitdaging dus!
 
Ik heb met de studenten afgesproken hoe we samen invulling kunnen geven aan de intervisiebijeenkomsten en ik heb lijnen en kaders uitgezet:

  1. We delen met elkaar leervragen, brengen intervisievragen en beelden in en geven feedback.
  2. Elk intervisiemoment wordt geopend met gebed en een gedeelte uit de Bijbel en er worden door jullie vragen bedacht die een verbinding hebben met de praktijk.
  3. Er is altijd iemand die de bijeenkomst beëindigd met dankgebed.
  4. En als afsluiting lees ik bij elke bijeenkomst een metafoor of column wat past bijde intervisiebijeenkomst.
De kaders hadden we samen uitgezet en dan is het een “beetje” afwachten en hopen dat het een leergemeenschap wordt.
 
Als er nu maar leervragen en praktijkbeelden komen om de intervisie zinvol te vullen, dacht ik. Natuurlijk heb je als intervisiedocent wel iets achter de hand, maar je wilt graag dat studenten de juiste invulling geven. Je wilt toch graag die professionele leergemeenschap opzetten. Vanaf de tweede bijeenkomst van klas 1 tot en met eind klas 3 hebben ze elk intervisiemoment met verve gevuld met beelden, vragen, gesprekken, feedback en gedachten wisselen over visie en missie, goed onderwijs. Niet één keer heb ik zelf de invulling hoeven geven, alles was geregeld! Soms moest ik na 2,5 uur zeggen: “Meiden, de tijd is voorbij”. Ze gingen maar door met bakkeleien over wat goed onderwijs nu echt is…
 
Tijdens de laatste bijeenkomst kreeg ik de vraag: “Hoe gaat het in PABO 4, volgend jaar? Is er dan geen intervisie meer?” Ik zei: “nee”.  “Jammer”, klonk het uit 5 monden tegelijk. Kunnen we niet iets met u regelen, want we hebben zoveel geleerd van elkaar, met elkaar en van u! WAT EEN CADEAUTJE! Ik heb het hun toegezegd. We gaan het doen. Dit zal ik in mijn eigen uren doen, maar dit kun je toch niet weigeren?
 
Inmiddels is dat ene intervisiemoment er in PABO 4 geweest. Het was een fijne afsluitende avond met koffie/thee en gebak. Samen hebben ze de LIO ervaringen gedeeld en de sollicitatie- en proeflesperikelen. Het was geweldig! En het cadeautje? Een prachtig boeket en een zeldzaam lief kaartje. Met weemoed heb ik ze uitgezwaaid. Maar wel hoopvol! `Het onderwijs kan prachtige mensen tegemoet zien!’